3.27 BDSM dla początkujących – zgoda, hasło bezpieczeństwa, pierwsze akcesoria

Czas czytania: 8 min

BDSM zaczynasz od rozmowy, a nie od zakupów: ustalacie zgodę, granice, hasło bezpieczeństwa i to, jak zadbacie o siebie po zabawie. Na pierwsze akcesoria najlepiej nadają się opaska na oczy, szerokie kajdanki z miękką wyściółką i packa, bo dają sporo wrażeń, a łatwo nad nimi zapanować.

Czym jest BDSM i dlaczego wszystko zależy od zgody?

BDSM to skrót łączący trzy pary pojęć: wiązanie i dyscyplinę (ang. bondage, discipline), dominację i uległość (dominance, submission) oraz sadyzm i masochizm. W praktyce to zabawa kontrolą, ograniczeniem ruchu i intensywnymi doznaniami, na którą wszystkie osoby świadomie się zgadzają.

Granicę między BDSM a przemocą wyznacza właśnie zgoda. Tak samo rozróżnia to Światowa Organizacja Zdrowia. W klasyfikacji chorób ICD-11, stosowanej przez WHO od 2022 roku, dobrowolny sadomasochizm nie jest już zaburzeniem. Jest za to rozpoznanie dotyczące zadawania cierpienia osobie, która się nie zgodziła.

Zgoda: dobrowolna, świadoma i odwołalna

Zgoda jest dobrowolna, gdy nikt jej nie wymusza presją, prośbami „zrób to dla mnie” ani groźbą rozstania. Świadoma jest wtedy, gdy wiesz, na co się godzisz: jakie akcesorium, jak mocno i jak długo. Zgoda na kajdanki nie jest zgodą na packę.

Zgodę możesz wycofać w każdej chwili, także w połowie zabawy i także wtedy, gdy coś podobało ci się poprzednim razem. Osoba pijana lub pod wpływem środków odurzających nie może świadomie się zgodzić. Dlatego w BDSM bawicie się tylko na trzeźwo, zwłaszcza że po alkoholu trudniej zauważyć ból czy drętwienie dłoni.

Przekraczanie granic mimo sprzeciwu albo ignorowanie hasła bezpieczeństwa to nie BDSM, tylko przemoc. Wsparcie znajdziesz m.in. w Ogólnopolskim Pogotowiu dla Osób Doznających Przemocy Domowej „Niebieska Linia”: 800 120 002, bezpłatnie i całą dobę.

Jak przygotować się do pierwszej zabawy?

Umówcie się na rozmowę w ubraniu i poza sypialnią, kiedy nikt nie czuje presji. Przejdźcie przez cztery punkty:

1. Lista „tak / nie / może” Każde z was osobno wypisuje pomysły i zaznacza: chcę, nie chcę albo może. Potem porównujecie listy i zaczynacie od wspólnych „tak”.
2. Granice twarde i miękkie Twarda granica oznacza „nigdy” i nie podlega negocjacjom. Miękka to „może, ale ostrożnie”, na przykład klapsy, ale bez śladów.
3. Role Ustalcie, kto prowadzi, a kto oddaje kontrolę. Role mogą się zmieniać, ale w trakcie zabawy każdy wie, za co odpowiada.
4. Plan na „po” Powiedzcie sobie, czego potrzebujecie po zabawie: przytulenia, ciszy, wody czy rozmowy.

Hasło bezpieczeństwa i sygnał bez słów

Hasło bezpieczeństwa to umówione słowo, które od razu kończy zabawę, bez dyskusji. Wybierzcie takie, które nie padnie przypadkiem, na przykład „czerwone”. „Nie” i „przestań” bywają częścią odgrywanej roli, więc nie zawsze znaczą „stop” — dlatego hasło musi być inne. Wiele par dodaje „żółte”, czyli „zwolnij, jestem blisko granicy”.

Hasło nie zadziała, gdy usta są zajęte, a przy silnych emocjach niektóre osoby na chwilę tracą mowę. Wtedy potrzebny jest sygnał bez słów: mały przedmiot w dłoni, na przykład piłeczka lub pęk kluczy, którego upuszczenie kończy zabawę. Działa nawet przy związanych rękach, gdy pstryknięcie palcami bywa trudne. Knebel zostaw na później: utrudnia oddychanie, a przy zatkanym nosie grozi uduszeniem.

Od jakich akcesoriów zacząć?

Na początek wybieraj rzeczy, które łatwo zdjąć i którymi trudno zrobić krzywdę. Jeśli wolicie zacząć jeszcze łagodniej, od opaski i piórek w ramach gry wstępnej, zajrzyj do poradnika o grze wstępnej.

Dlaczego nie metal na początek? Wąska, twarda obręcz zapięta za ciasno albo przy szarpaniu uciska nadgarstek, a lekarze opisują nawet „neuropatię od kajdanek”. Najczęściej cierpi gałąź nerwu promieniowego, która odpowiada za czucie na grzbiecie dłoni i kciuka. Zdarza się, że uszkodzenie jest trwałe.

Taśmę po zabawie odwijasz albo przecinasz; trzymaj ją z dala od płomienia świecy. Lina wymaga nauki węzłów i wiedzy, gdzie nie zaciskać. W ankiecie wśród doświadczonych praktyków japońskiego wiązania shibari najczęstszym urazem po podwieszaniu był ucisk nerwu promieniowego, tym razem na ramieniu.

W przeciwieństwie do packi bicz czy szpicruta dają ostre, punktowe doznanie, a pejcz z wieloma rzemieniami wymaga wprawy, bo trudniej nim precyzyjnie trafić. Obroża nie powinna uciskać: pod nią zawsze mieści się palec, a smycz służy do gry, nie do ciągnięcia.

Jeśli nie chcesz kompletować wszystkiego osobno, sięgnij po zestaw dla początkujących. Zwykle łączy kilka akcesoriów, na przykład kajdanki i maskę na oczy, a część zestawów marki Liebe Seele ma elementy z miękkiego neoprenu. Zestaw bywa też pomysłem na prezent — jak go wręczyć bez presji, podpowiadamy w poradniku o prezentach erotycznych.

Jak bezpiecznie krępować?

Przy krępowaniu odpowiadasz za osobę, która nie może sama się uwolnić. Trzymaj się kilku zasad:

• Palec pod mankietem. Po zapięciu wsuń palec między mankiet a skórę. Jeśli się nie mieści, poluzuj.
• Krążenie co kilka minut. Pytaj o dłonie i stopy, zwłaszcza po zmianie pozycji. Drętwienie, mrowienie, chłód albo blade lub sine palce oznaczają: poluzuj albo zdejmij więzy od razu.
• Nożyczki ratownicze pod ręką. Mają zaokrąglony czubek, więc przetniesz nimi taśmę czy linę tuż przy skórze.
• Nigdy w pojedynkę. Związana osoba nie zostaje sama nawet na chwilę.
• Bez podwieszania. Kajdanki i taśmy nie służą do podwieszania ani do utrzymywania ciężaru ciała. Podwieszanie to technika dla osób po szkoleniu.

Jeśli drętwienie, mrowienie albo osłabienie dłoni nie mija po zdjęciu więzów, skonsultuj się z lekarzem, bo ucisk mógł uszkodzić nerw.

Więcej akcesoriów, w tym pasy mocowane do łóżka, znajdziesz w dziale wiązanie i krępowanie. Poniżej kajdanki na nadgarstki i kostki: futerkowe, skórzane i metalowe — na start wybierz te z wyściółką.

Kajdanki na nadgarstki i kostki

Gdzie można uderzać packą?

Im więcej mięśni i tkanki pod skórą, tym bezpieczniej. Uderzasz w pośladki oraz tylną i zewnętrzną stronę ud. Omijasz okolice nerek w dolnej części pleców, kręgosłup, brzuch, głowę, uszy, szyję, łydki, stopy i stawy, takie jak kolana. Na początek omijaj też piersi i narządy płciowe.

Zacznij od kilku lekkich klapsów i zwiększaj siłę stopniowo. Pomaga skala od 1 do 10: osoba, która dostaje klapsy, mówi, ile czuje teraz i do ilu chce dojść.

Czy do zabaw z woskiem nada się zwykła świeca?

Lepiej nie: przy zwykłej świecy nie wiesz, z jakiego wosku jest i jak gorąco kapie. Wosk pszczeli oraz świece z barwnikami lub zapachami topią się w wyższej temperaturze, więc łatwo o oparzenie. Do zabaw z woskiem służą świece niskotemperaturowe, a i przy nich trzymaj się instrukcji producenta.

Najpierw sprawdź wosk na wewnętrznej stronie własnego przedramienia. Kapiąc, trzymaj świecę 20–45 cm nad skórą, żeby krople zdążyły ostygnąć. Omijaj twarz, błony śluzowe, narządy płciowe, sutki i uszkodzoną skórę. Świece niskotemperaturowe i zestawy dla początkujących zebraliśmy niżej.

Świece i zestawy BDSM na start

Co po zabawie? Opieka i spadek nastroju

Opieka po zabawie (ang. aftercare) to czas na zdjęcie akcesoriów, wodę, koc, przytulenie i rozmowę o tym, co się podobało, a co nie. Potrzebują jej wszystkie osoby, także ta, która prowadziła. Niektórzy lubią wtedy spokojny masaż — jak go przygotować, opisujemy w poradniku o masażu erotycznym.

Czasem nastrój spada dopiero po kilku godzinach, a nawet dzień czy dwa później. Pojawia się zmęczenie, smutek, poczucie winy albo zagubienie. W środowisku BDSM mówi się na to „spadek” (ang. drop) i dotyczy on zarówno osób uległych, jak i dominujących.

Dlatego następnego dnia zapytajcie się nawzajem, jak się czujecie. Jeśli przygnębienie nie mija po kilku dniach albo wraca, porozmawiaj z psychologiem lub seksuologiem.

Najczęstsze pytania